Niniejszy artykuł jest kontynuacją publikacji, w której zostały pokrótce omówione najczęściej występujące choroby układu nerwowego. W tej części znajdziecie kolejne przykłady schorzeń, które powodują poważne dysfunkcje ludzkiego systemu nerwowego. Zapraszam do lektury!

Ponownie warto podkreślić, że nawet błahe z pozoru objawy, mogą być zwiastunem dosyć poważnych schorzeń. Jeżeli jesteś nimi zaniepokojony – nie zwlekaj! Udaj się do swojego lekarza pierwszego kontaktu!

Mózgowe porażenie dziecięce

Mózgowe porażenie dziecięce jest poważnym zaburzeniem narządów ruchu i postawy, które związane jest
z zaburzeniem rozwojowym mózgu. Diagnostyka tej choroby opiera się przede wszystkim na badaniach obrazowych mózgu (tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny). Co do przyczyn występowania tego schorzenia należy wymienić przede wszystkim czynniki:choroby układu nerwowego

  • genetyczne, takie jak zaburzenia chromosomalne czy choroby monogenowe,
  • środowiskowe, czyli m.in.: patologie ciąży: niedotlenienie, zakażenia czy przedwczesny poród.

Częstotliwość występowania tego schorzenia wynosi 2-2,5 przypadków na 1000 żywych urodzeń. Zakres objawów klinicznych nie jest identyczny dla wszystkich odmian mózgowego porażenia dziecięcego.

Połowicze porażenie mózgowe w początkowym stadium życia dziecka objawia się przede wszystkim asymetrią ruchów spontanicznych i ułożenia ciała. Po około czwartym roku życia dziecka pojawia się u niego wzmożone napięcie mięśniowe w porażonych kończynach, dosyć często zauważyć można padaczkę, a także ruchy mimowolne w kończynie górnej. Natomiast rozwój umysłowy jest, w większości przypadków, prawidłowy.

Obustronne porażenie kurczowe objawia się głównie porażeniem kończyn dolnych. We wczesnym dzieciństwie pojawia się na ogół ograniczenie spontanicznej aktywności kończyn dolnych. Ponadto często pojawiają się zaburzenia w narządzie wzroku pod postacią: zeza czy krótkowzroczności.

Jak wygląda leczenie tej choroby układu nerwowego? Otóż fundamentalne znaczenie ma tutaj rehabilitacja ruchowa. Deformacje, spowodowane porażeniem mózgowym, wymagają stosowania toksyny botulinowej lub leczenia operacyjnego.

Stwardnienie rozsiane (SM)

Jest to przewlekła, zapalna oraz demielinizacyjna choroba ośrodkowego układu nerwowego, w której to dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia tkanki nerwowej. Schorzenie to przebiega zazwyczaj wielofazowo z okresami zaostrzeń i samoistnego łagodzenia objawów. Częstotliwość występowania SM zależy od położenia geograficznego
i waha się od 2 do 150 na 100 000 ludności w zależności od charakteru danej populacji.

Stwardnienie rozsiane uważane jest powszechnie za chorobę immunologiczną, gdzie układ odpornościowy osoby chorej niszczy komórki własnej tkanki nerwowej. Najczęściej występujące objawy to (źródło: Wikipedia):

  • zmiany czucia w kończynach lub na twarzy (33%),choroby układu nerwowego
  • całkowite lub częściowe zaniewidzenie (16%),
  • epizody podwójnego widzenia (7%),
  • osłabienie (13%),
  • niestabilność chodu (5%),
  • problemy z utrzymaniem równowagi (3%).

Stwardnienie rozsiane, według Narodowego Stowarzyszenia Stwardnienia Rozsianego w USA może przyjąć jedną z poniżej zaprezentowanych form:

  • remitująco – nawracającą (stanowi około 85 – 90% przypadków tej choroby), która charakteryzuje się naprzemiennym występowaniem objawów degradacji systemu nerwowego i okresów częściowego wycofania się tychże objawów,
  • wtórnie postępującą – występuje ona u około 80% chorych z postacią remitująco – nawracającą, po kilku latach choroby (najczęstsza w późnych fazach choroby),
  • pierwotnie postępującą – dotyczy około 10% zachorowań, zaś  samo SM następuje stopniowo bez znacznych remisji ani zaostrzeń.
  • postępująco – nawracającą – u chorych od początku choroby następuje stopniowe, aczkolwiek znaczne pogorszenie stanu zdrowia (najrzadsza postać SM).

Niestety, nie jest dotychczas znane przyczynowe leczenie SM, które pozwoliłby na zatrzymanie postępu choroby i jej wyleczenie. Na szczęście, dostępnych jest wiele metod leczniczych, które mogą być pomocne w łagodzeniu skutków tej poważnej choroby układu nerwowego.

Rdzeniowy zanik mięśni (SMA)

Jest to schorzenie nerwowo-mięśniowe o podłożu genetycznym. W konsekwencji postępu SMA obumierają neurony w rdzeniu kręgowym, które odpowiadają za pracę mięśni. Skutkiem tego mięśnie ciała słabną i stopniowo ulegają zanikowi.

Rdzeniowy zanik mięśni rozwija się na skutek wady genetycznej w genie odpowiedzialnym za kodowanie specjalnego białka niezbędnego do funkcjonowania neuronów motorycznych (SMN). Ostrożne szacunki mówią, że częstotliwość zachorowania na rdzeniowy zanik mięśni wynosi 1 przypadek na 6 000 urodzeń.

Co ważne – czucie i dotyk funkcjonują normalnie u chorego na SMA, a rozwój poznawczy i emocjonalny również przebiegają w granicach norm.

Główne objawy to m.in.:

  • drżenie palców,
  • symetryczne, postępujące osłabienie siły mięśni,
  • osłabienie lub brak odruchów głębokich, np. odruchu kolanowego (zanika jako pierwszy).

W ramach łagodzenia skutków choroby fundamentalne znaczenie ma rehabilitacja oraz leczenie operacyjne, które koryguje zmiany w kręgosłupie.

Więcej na temat SMA poniżej:

Zostaw odpowiedź

Twój e-mail nie zostanie opublikowany