Współcześnie coraz częściej słyszy się o nieuczciwych praktykach na rynku mieszkaniowym. Dotyczą one zarówno umów kupna, jak i wynajmu. W polskim prawie istnieje szereg przepisów, które regulują te stosunki. Jednym z systematycznie nowelizowanych źródeł jest ustawa o ochronie praw lokatorów. O tym, jakie są jej główne założenia oraz jak w praktyce pomaga uniknąć bezprawnej eksmisji czy nadmiernie wysokich opłat samowolnie ustanawianych przez osoby prywatne piszemy poniżej.

Ustawa o ochronie praw lokatorów ma uniwersalną formę, co oznacza, że odnosi się zarówno do osób wynajmujących lokal w ramach zasobów gminnych, powiatowych czy wojewódzkich, podlegających spółdzielniom mieszkaniowym, wynajmujących od zakładów pracy, osób fizycznych czy nawet Skarbu Państwa.

W przypadku zadłużenia wynikającego z zaległości w wywiązywaniu się z opłaty czynszowej osoba otrzymuje orzeczenie o obowiązku opuszczenia wynajmowanego lokalu. Nie można jednak pozbyć się jej z mieszkania bez uprzedniego zapewnienia lokum zastępczego. Ten obowiązek spoczywa na gminie. Dodatkowo przepisy regulują, przez jaki okres czasu tymczasowe pomieszczenie może być użytkowane (nie krócej niż miesiąc i nie dłużej niż pół roku). Umowa najmu tymczasowego może być zawarta z osobą, której orzeczono eksmisję w przypadku, jeśli nie ma ona prawa do lokalu socjalnego. Prawo pomieszczenia tymczasowego nie przysługuje jednak każdemu. Przepisy stanowią jasno, że takiej możliwości nie ma osoba zadłużona, która:

  • została wydalona z lokum na skutek stosowania przemocy wobec członków rodziny,
  • dopuszczała się regularnych wykroczeń przeciw porządkowi publicznemu,
  • dewastowała lokal czy inne pomieszczenia w budynku,
  • zajęła lokal bezprawnie,
  • zawarła jedynie okazjonalną umowę najmu,

Pomieszczenie tymczasowe musi spełniać określone standardy – ma się nadawać do natychmiastowego zamieszkania, gwarantować metraż co najmniej 5m2 na osobę, a także znajdować się w tej samej miejscowości bądź też w niewielkim oddaleniu.

ustawa o ochronie praw lokatorow

Co istotne, ustawa daje nawet szersze możliwości ochrony praw – jeżeli bowiem w innych aktach odnajdą się zapisy przedstawiające sytuację lokatorów w korzystniejszym świetle mogą one być wtedy wykorzystane. Minimalny standard ochrony lokatora jest zatem każdorazowo zapewniony.

Zostaw odpowiedź

Twój e-mail nie zostanie opublikowany